Zo. Ik pak het meteen maar even groots aan. Nu hangt het aan de grote klok en kan ik niet meer terug. Morgen stop ik met roken. Tien jaar geleden ben ik begonnen met mijn verzameling. Inmiddels kan van de hoeveelheid teer die ik naar binnen heb gezogen, makkelijk een straat gelegd worden van hier tot eh... wil ik dat weten? Ik was achttien toen ik begon en ik begon met een missie.  Ik wilde verslaafd worden om ooit eens af te kicken. 

Fluitje van een cent, dacht ik. Rokers vond ik stinkende slappelingen en stoppen leek me vooral een kwestie van wilskracht.  Leuke uitdaging voor later, dacht ik. Stoppen, om te bewijzen dat het kan. 

Later, toen ik ging studeren, werd roken stoer. Mijn vrienden deden het ook en het stond heel intellectueel in de kroeg. Mijn held, Jean-Paul Sartre rookte ook Gauloises en nog later werden mijn Gauloises mijn vriendjes. Foute vriendjes, maar des te leuker. Ze vergezelden mij als ik een wijntje dronk, zorgden voor een leuk contact met mederokers, zorgden voor ontspanning als ik een artikel schreef, en schiepen, toen het rookverbod werd ingelast vorig jaar, de mogelijkheid tot het maken van nieuwe vrienden, buiten voor de deur van de kroeg. Samen, tegen Balkenende.  Samen, tegen het rookverbod.  Samen, tegen de betutteling.

Tegen dat rookverbod blijf ik. Bij deze beloof ik mijn vrienden plechtig dat ik ze trouw zal blijven, als ze verbannen worden naar de straat voor de kroeg en ze zal vergezellen, al vriest het twintig graden onder nul. Maar ik stop morgen. Waarom? Ach, voor zover je redenen voor een stoppoging moet aandragen, wil ik gezonder worden en meer geld over houden. Buiten dat wil ik kijken of ik zo sterk ben als ik toen dacht. Ik heb nu al mijn twijfels. Ik heb niet de illusie dat het makkelijk wordt. Ik zal afkickverschijnselen krijgen, dikker worden, chagarijnig, slapjes, ziek en dat alles een half jaar lang, als ik de verschillende websites moet geloven. Ja, je moet er wat voor over hebben. Maar ik geloof wel nog steeds in de wilskracht. 

Op dit weblog zal ik laten weten hoe het mij vergaat. Ik zal zo vaak mogelijk eerlijk beschrijven wat ik voel, lichamelijk en geestelijk. Wie weet motiveert dat andere rokers om mee te doen. Commentaren, vragen en steun zijn van harte welkom.

Anne